Trainen in de Vogezen

Gérardmer 5-12 september 2009

Zaterdag 5 september komen we in de middag aan in Gérardmer, een toeristisch dorpje in het hartje van de Vogezen. Wanneer we het dorp binnenrijden vallen we met onze neuzen midden in een groots opgezette triatlon. De sportieve gevoelens in mij worden direct gewekt. De rest van de middag gebruiken we om aan het meer te genieten van de inspanningen van anderen en ons huisje 'eigen' te maken.

Zondag 6 september

Gérardmer- La Bresse- Gérardmer

Onze dochter is vannacht nauwelijks van het toneel geweest en slapen werd hierdoor bijzaak. Na een behoorlijke autorit en inspannende week was een goede nachtrust zeer welkom geweest. Met de uurtjes die we 'kregen' deden we het uiteindelijk maar?
Het zonnetje schijnt al vroeg en het beloofd een mooie dag te gaan worden. Na de eerste helft van de dag wederom bij de triatlon gekeken te hebben (deze duurde 2 dagen) stap ik om 16:30 uur op de fiets voor een verkenningstocht door de omgeving.

Rondom het dorp liggen meerdere 'collen'. Deze klimmen variëren van makkelijk tot zeer zwaar. Na een aantal minuten fietsen vraag ik me al af waarom ik mijn fiets nooit eerder meegenomen heb naar de Vogezen. Sterker nog; dit is mijn aller eerste keer in da ik in dit gebied ben! Op een goeie 5 uur rijden van huis is dit een prachtig gebied om stevig te trainen. In een straal van 40 kilometer regent het beklimmingen variërend van de 4e tot de 1e categorie.
Vanuit Gérardmer begin ik aan de eerste klim naar La Bresse. Direct buiten het dorp begin in te klimmen. De Col du Haute de la Gote stelt weinig voor maar doet al wel zeer aan de benen. Ik vertel mezelf dat ik er gewoon rustig aan moet wennen... Na een korte afdaling begin ik direct weer te klimmen.

De col de la Grosse Pierre is al begonnen. Ik ben warm van de eerste klim en deze gaat al aanzienlijk beter. Op de top geniet ik van het mooie uitzicht op het meer. Wanneer ik ga afdalen kom ik achter de eerste fout van de dag/week; windjack vergeten! Het is dan wel lekker weer, een afdaling is vrijwel altijd koud! Na een mooie afdaling kom ik La Bresse binnen rijden. Midden in het dorp keer ik direct om en rijd dezelfde route in de tegengestelde richting. Met de eerste beklimmingen in de benen rol ik Gérardmer weer binnen. De eerste beproeving lijkt geslaagd.

Maandag 7 september

Gérardmer- col de la Schlucht-La Bresse- col de la Grosse Pierre- Gérardmer
Wederom is het vandaag heerlijk weer. Omdat we deze ochtend mogen blijven liggen besluiten we iets later op te staan. Rond 9 uur zitten we aan het ontbijt. We besluiten even met de auto te rijden naar Munster, het dorp van die verschrikkelijk ruikende kaas! De weg er naartoe gaat over de col de la Schlucht .

Een eerste verkenning! De klim blijkt vanuit de auto alles mee te vallen. De klim is 1 van de bekendere van de Vogezen. Wellicht ook vanwege het feit dat de klim meerdere malen al is opgenomen in de Tour de France. Bovenop drinken we een kopje koffie en lopen een korte track over de top van de col. Vervolgens dalen we af naar Munster. Deze zijde is met zijn 18 kilometer en hoger stijgingspercentage aanzienlijk zwaarder.
Na ons bezoek aan Munster stap ik rond de klok van 16:00 uur op de fiets. Het zonnetje schijnt nog steeds en in kort tenue verlaat ik het huisje. Al snel draai ik om; windjack wel meenemen natuurlijk!
Op naar de la Schlucht . De klim begint al 4 kilometer buiten het dorp. De eerste kilometers gaan lichtjes omhoog en ik probeer zolang mogelijk op het buitenblad te blijven rijden. Ik blijf zoeken naar het juiste verzet. Dit kost onnodige energie! Na een kilometer of 3 kom ik in mijn ritme en haal ik eruit wat er in zit. Na 12 km kom ik uiteindelijk boven. De laatste 2 kilometer gaat het nog maar omhoog met een 2%. Met een snelheid van 30-35 km/ uur altijd goed voor het gemiddelde. Op de top eet ik snel een reepje en sluit het windjack!
De eerste afslag over de 'routes des cretes' bewaar ik voor later. Ik pak de 2e afslag richting La Bresse. Via een snelle afdaling kom ik al snel terecht in een klein skidorp (Belles Huttes). Direct begin ik opnieuw te klimmen. De col de la Vierge op. Op een paar stroken na weinig spannends. Op de top het jackje weer dicht. In het spoor van een bestelbusje daal ik af naar La Bresse. Boven de 50 km/ uur kan ik nog iets bijtrappen. Ideaal voor het trainen op snelheid! De ronde van Uden is immers al over 5 dagen. La Bresse doet inmiddels al bekend aan. Ik vervolg mijn weg over de la grosse Pierre en de Haute de la Gote om weer terug te keren naar Gérardmer.

Dinsdag 8 september

Gérardmer- Col de Sapois- Rochesson- Gérardmer

Vandaag wederom een schitterende dag. Met 30 graden zelfs heet. Ik wacht met fietsen tot later op de dag. Net buiten Gérardmer begint de klim van de col de Sapois . De zijde die ik beklim is op papier de zwaarste. De klim is met zijn 4 kilometer niet al te lang, maar met een stevig stijgingspercentage tussen de 5 en 8 % wel redelijk steil. Bocht na bocht worstel ik mezelf omhoog. De benen moeten even wennen aan de constante druk. Bovengekomen rits ik het windjack weer dicht. Vervolgens begin ik aan een vrijwel kaarsrechte afdaling. Het wegdek bergaf is niet al te best en ik besluit geen onnodige risico's te nemen. Onderaan draai ik linksaf richting Rochesson. Over een smal weggetje door het bos begin ik opnieuw kort te klimmen. Het herstel was kort! De afstand naar Rochesson is slechts 4 kilometer. Twee kilometer klim ik en 2 daal ik er behoorlijk snel af (de snelheidsmeter klokt snelheden van boven de 60 km/uur). Vanuit Rochesson gaat de weg vals plat omhoog richting het dorp waar we verblijven. De la Grosse Pierre en de Haute de la Cote maken inmiddels geen indruk meer en de afdalingen doe ik inmiddels met mijn ogen dicht. In het dorp besluit ik nog kort af te slaan naar het ski-station net buiten het dorp. De klim begint met 15% en zal niet meer minder worden. Mijn hele lichaam (en fiets!) kraakt. Dit lijkt teveel van het goede. Mijn cassette lijkt met 12-17 niet geschikt voor de steilere beklimmingen. Hier kom ik pas achter nadat ik al de nodige klimmen achter de rug heb. De klimgeit in me krijgt het moeilijk boven de 7-8%. Vanwege het feit dat ik de Platzerwasel en de Grand Ballon nog op wil besluit ik mijn aller-lichtste verzet onder geen beding te gebruiken. Na 2,5 km zwoegen draai ik rechtsaf en er volgt een korte afdaling. Weer draai ik naar rechts. Een bordje waarschuwt voor een afdaling van 15%. What goes up, must come down! Ik stort mezelf naar beneden en onderaan besluit ik om te draaien om nog een keer via deze klim naar boven te gaan. Ik lijk wel gek! Deze korte klim gaat het sluitstuk worden van vandaag. De 2 kilometer gaan ontzettend steil omhoog. Onderweg denk ik aan afstappen, wat natuurlijk geen optie is. Hijgend kom ik boven. Snel kijk ik om me heen. Niemand hoeft me nu te zien? Met opgeblazen kuiten trap ik rustig verder. Aangekomen bij het ski-station draai ik af richting het dorp. De korte afdaling is een formaliteit. Voldaan arriveer ik bij het huisje. Wat een geweldig mooie rit vandaag!

Woensdag 9 september

'Rustdag'

Vandaag hebben we een stevige wandeling door de omgeving gemaakt. Bij het meer van Kruth even gezeten en de lunch genuttigd. Om 17:30 pak ik de fiets nog even om wat 'los' te fietsen. Al het vlakke van ons eigen landje wordt hier, enkele uren van de grens, meer dan gecompenseerd. Vrijwel geen meter loopt vlak. De heuveltjes die ik tegenkom trap ik dan ook bewust op een licht verzet. Tijdens het fietsen voel ik mijn kuiten behoorlijk. De eerste 2 dagen zitten redelijk voelbaar al in de benen. Morgen wacht de hoofdmaaltijd, al heb ik nu nog niet echt honger!

Donderdag 10 september

La Schlucht Hohneck

Mijn eigen lichaam is vandaag de spelbreker. In de loop van de avond ging het mis en het werd alleen nog maar erger. De nacht die volgde zat ik meer op het kleine hokje dan dat ik in bed lag.
Overdag bezoeken we het gezellige stadje Colmar, op de grens met Duitsland. Het gaat inmiddels langzaam wat beter en de gedronken glazen cola lijken hun uitwerking niet te missen (wegens het niet kunnen verkrijgen van een bio variant maar ordinaire Coca Cola genomen).
Aan het einde van de dag stap ik alsnog op de fiets. Vanuit Gérardmer volg ik de weg naar Xonrupt Longemer.

Na 4 kilometer opwarmen draai ik de la Schlucht op. De eerste kilometers lopen heel aardig op het buitenblad. Na 3 kilometer draai ik van de weg af en vervolg mijn weg via het Retournemer (zie foto) naar de zuidzijde van de la Schlucht. Zonder twijfel is deze zijde verreweg het zwaarste. Ik zit precies 10 kilometer op de fiets wanneer ik moet terugschakelen naar het kleine blad. Een triple (3 bladen voor) gebruik ik al jaren niet meer maar had ook nu weer graag eens met 3 bladen gereden?In combinatie met de cassette achter en het terugschakelen naar het kleine blad gooi ik zo de nodige verzetjes 'weg'. Xonrupt ligt op 700 meter en binnen 5 kilometer klimmen zit ik op 1000 meter. Dit is nog eens hoogtemeters maken! De teller op de fiets laat getallen zien van rond de 15 kilometer per uur gemiddeld. In mijn hoofd het absolute minimum om te klimmen. Vechtend voor wat ik waard ben probeer ik boven de 15 te blijven trappen. Zowel mijn fiets als mijn knieën beginnen te kraken. Staan, zitten, staan?.ik geef me over. Met een snelheid van 13-15 kilometer/uur klim ik (rustig) verder. Op de kruising met de Col de la Vierge , die ik eerder vanaf de la Schlucht afdaalde, sla ik linksaf verder omhoog. Het wegdek zie ik meter na meter slechter worden. Zelfs 13km/ uur blijkt nu een uitdaging te worden. Na 6 kilometer klimmen kruis ik de weg met de klim vanuit het westen. Ik sla rechtsaf de laatste kilometers van de la Schlucht op. Nog maar 2 kilometer naar de top! Hup, op het buitenblad.

De laatste kilometers lopen vals plat omhoog. Met letters van een behoorlijk formaat lees ik 'CONTADOR' op het asfalt. De Tour is hier nog maar net weg. Ik krijg een stuipje aan laatste energie. Als een Hollandse Cavendish (Engelse topsprinter?) trek ik de laatste honderden meter door naar de top. Geen gejuich, wel een verlaten bergtop. Ik draai meteen om en daal weer 1 kilometer af. Na de kilometer volg ik linksaf de 'route des cretes'. Deze weg over de hoogste bergtoppen van de Vogezen gaat kilometers door. Ik kies voor de klim naar de Hohneck . Met zijn 1362 meter is dit 1 van de hoogste bergen van de Vogezen. De kilometers die volgen zijn niet al te zwaar. Wanneer ik boven denk te zijn, er staat namelijk een restaurantje in niemandsland, verteld een bordje me dat het werkelijke panoramapunt een weggetje linksaf is.

Met mijn blik op oneindig had ik nog niet gezien dat er nog hoger geklommen kon worden. Bijna 2 kilometer duurt de klim naar de top nog. Over de bobbelende, slechte weg, probeer ik nog enig ritme te vinden. Sommige stukken zijn zo steil dat ik het wel uit kan schreeuwen. Nu zou niemand me hier horen, op de koeien in de wei na, maar toch probeer ik me in te houden. Contador schreeuwt toch ook niet?

De top bereikt! Wat een uitzicht. In de verte zie ik het Longemer en het stuwmeer bij Kruth liggen. De wind heeft hier boven op de top vrij spel en na het laten maken van wat foto's besluit ik snel weer af te dalen.

Het windjack (jaja) had ik vanwege de vele wind al tijdens het klimmen dichtgemaakt. De 15 dalende kilometers naar de eindstreep vliegen voorbij. Via de lange afdaling ga ik naar beneden. Onderweg zie ik nog tijd om een trainende Rabobank renner te begroeten. Met een snelheid van boven de 60 km/uur daal ik af. Ik weet niet hoe al die renners uit de Tour dat doen, maar bij snelheden boven deze snelheid voelt het alsof ik op mijn lichte carbonframpje ieder moment kan opstijgen. Uiteindelijk kom ik met een goeie 65 km/uur Xonrupt Longemer weer binnenrijden. Vanaf de top heb ik op het zwaarste verzet aardig mee kunnen trappen. De geleidelijke klim met overzichtelijke bochten leent zich hier dan ook prima voor. Altijd goed om naast al dat klimmen ook nog wat op 'snelheid' te kunnen trainen. De ronde van Uden staat immers zondag a.s al op het programma.
Moe maar voldaan kom ik aan bij het huisje. De pastasalade staat al klaar. Snel weer nieuwe energie voor morgen! De motor heeft weer brandstof nodig voor het sluitstuk van deze week. Uiteindelijk verzet van donderdag naar vrijdag. De generale van vandaag blijkt boven verwachting te zijn verlopen. Na zoveel klimmen voelde de benen vandaag alsnog goed. Ook het gevoel erbij was goed en met het gemiddelde van 28 km/uur ben ik uiteindelijk prima tevreden. Hopelijk volgt er een goede nacht om het herstel te bevorderen.

Restaurantje in niemandsland; In 99% van de gevallen staat er een restaurantje op iedere top van een beklimming ongeacht er nu mensen komen of niet. Een restaurantje staat hiermee gelijk aan de top.

Vrijdag 11 september

Col Du Platzerwasel- Grand Ballon

Vandaag is de kers op de taart. Het 'zuur' mag gaan stromen waar het niet stromen kan. Deze rit moet de klapper worden op een heerlijke vakantie in de Vogezen met de vele bijbehorende hoogtemeters. Samen met de bestuurster van de volgauto (mijn vriendin) en de verzorgster in opleiding (mijn dochter) rijden we naar Munster, het dorp van die vreselijk stinkende kaas! Na een kopje koffie haal ik mijn fiets uit de auto. Vanaf Munster heb ik 10 kilometer de tijd om op te warmen voordat ik aan de voet van de Platzerwasel . aankom. De dames zullen de gehele rit vooruit rijden om foto's te maken en mij te voorzien van de nodige aanmoedigingen.

Ten opzichte van alle voorgaande dagen is het vandaag zeer bewolkt en fris (16 graden). Minder weer om te zonnen, des te beter om te fietsen. De kilometers vanuit Munster gaan al redelijk omhoog. Vanaf Metzeral begint het echt omhoog te lopen. Aan de voet van de klim nog even een foto bij het bord.

Ik zie er nog fris uit al zeg ik het zelf. Deze klim staat te boek als 1 van de lastigste uit de Vogezen. Met zijn 8,7 kilometer en 7,6% gem. is deze klim dan ook werkelijk steil. Het tempo zakt al snel naar een 12 km/uur. Rond deze snelheid zal ik de klim uiteindelijk voltooien. Een aantal behoorlijk steile 'stroken' volgen elkaar in korte tijd op. Bij iedere kilometer die ik afleg staat een bordje met daarop de bijbehorende hoogtemeters. Bij een groot deel daarvan blijk ik 100 meter per kilometer te klimmen. Die tellen wel mee! Vanaf de werkelijk voet op een 500 meter hoogte klim ik binnen 8 kilometer naar een ruime 1100 meter.

De laatste kilometers gaan door het wolkendek. Ik denk op de top aangekomen te zijn wanneer ik in de verte de auto en het bordje zie staan. Het waait er hard, is er nat en donker. Daarnaast staat er ook geen restaurantje? Ik begin te twijfelen. Uiteindelijk blijkt het wel de top te zijn, maar kan er verder geklommen worden naar le Markstein. Na kort onderhoud met de volgwagen vervolg ik mijn weg. Een echte afdaling blijft, vanwege de richting die we kiezen, uit. We rijden door naar le Markstein. Na kort door te hebben geklommen bereiken we le Breitfirst op ruim 1250 meter hoogte.

Op de top van de Markstein drinken we vervolgens een koffie en een cola, het recept om er snel weer helemaal tegen te kunnen en er voor te willen gaan!

Weer op temperatuur gekomen, door de wolken fietsen is nu eenmaal fris, vervolg ik mijn weg weer verder naar de Grand Ballon. Met 1424 meter het dak van de Vogezen. De klim vanuit le Markstein stelt jammer genoeg weinig meer voor, aangezien dit dorp al op 1200 meter hoogte ligt. Op de top blijkt het uitzicht zeer minimaal. Wel wordt er vanuit de wagen nog een leuk filmpje gemaakt zonder dat ik weet wat er gebeurd. Goed om te zien dat ik andere klimmers inhaal op een behoorlijke manier. Uiteindelijk geeft dat altijd een goed gevoel! Op de top besluit ik snel weer te dalen. Voor de afdaling kies ik de richting via Moosch ( de Grand Ballon kan via 3 kanten beklommen worden). Deze zijde is het steilst maar ook meteen het meest gevaarlijk om af te dalen. Gaten van 1 vierkante meter en wel 20cm diep versieren het wegdek. Oppassen dus! Pas na een goeie 7 kilometer, in het dorpje Geishouse, kom ik beter asfalt tegen. Tegen de 70 km/uur (een record deze vakantie) kan ik me naar beneden storten. In st. Amarin besluit ik op de auto te wachten. Het is mooi geweest. Fiets uit elkaar, bovenop de kinderwagen leggen en nog lekker even een wandeling maken?

Soms moet je even overleggen met de ploegleidster!

Slotconclusie 1
Op een goeie 5 uur rijden vanuit Eindhoven ligt een onwaarschijnlijk mooie omgeving waar ik het juiste bestaan niet eens goed van wist. Prima voor een korte vakantie, een aantal dagen stevig trainen en te genieten van de natuur (op meerdere manieren mogelijk). De wegen zijn er doorgaans rustig en van goede kwaliteit. Ook aan de bewegwijzering valt weinig aan te merken. In combinatie met de rust die er heerst kan je er ook prima tot rust komen. Gérardmer als uitvalsbasis bleek een prima keuze. Gezellig dorpje met alle beklimmingen en mooie meren dicht in de buurt.

Slotconclusie 2
'kransje' 27 van de cassette heb ik uiteindelijk niet hoeven gebruiken. Bang voor wat er nog komen zou ben ik het gebruik ervan maar blijven uistellen. Wanneer ik helemaal een stoere jongen wil zijn, dan laat ik deze er opzitten voor de Mont Ventoux?

Slotconclusie 3
In totaal heb ik zo'n 7000-8000 hoogtemeters gemaakt. Niet gek voor een klein weekje trainen. Optimaal rendement! Daarnaast is het altijd mooie bagage voor de rest van het seizoen.

Komende zondag de ronde van Uden. Het jaarlijkse wielercriterium waar ik aan deelneem. Met het vele klimmen in de benen verwacht ik er niet al teveel van, al zal ik vanwege de nodige bekende aan de zijlijn extra gemotiveerd aan de start staan!

Groet,
Sven

P.s Op naar de Bart Brentjens challenge! Laat de hoogtemeters maar komen?