Criterium van Uden

Uden, 13 september 2009

Op zondag 13 september reed ik wederom de ronde van Uden. Na een volle week te hebben gefietst in de Vogezen vroeg ik me wel af of een criterium wel in het ‘programma’ zou passen. Het criterium staat bekend als zeer snel. De vele lange stukken in het parcours maken het samen met de vaak vele wind erg zwaar.

Om 13:15 vertrok een aardig peloton voor 60 kilometer ‘rondjes om de kerk’. De snelheid zat er meteen goed in, mede omdat er de eerste rondes gereden werd voor de nodige premies. Vooraf wist ik al dat ik me hiermee niet zou hoeven bemoeien.

Naast te weinig structuur in de trainingen van afgelopen weken kom je als mountainbiker al snel wat te kort ten opzichte van renners die deze discipline wekelijks beoefenen en doorgaans beschikken over meer snelheid.

Halfweg de wedstrijd werd het algemene gevoel beter en beter. In de praktijk is het vaak een kwestie van je plaats in het peloton vinden en rustig in het wiel van je voorganger blijven zitten. De eerste rondes reed ik met enigszins koude benen in combinatie met de hoge hartslag. Het gevoel van afstappen sloop er in de eerste rondes meerdere malen in!

De wedstrijd werd halverwege opgeschrikt door een behoorlijke valpartij plaats. Het feit dat ik me op dat moment aardig in de achterhoede bevond, zorgde ervoor dat me het nodige bespaart bleef. Rustig stuurde ik om de liggende renners heen en vervolgde mijn weg. De rest van het peloton was er inmiddels goed vandoor gegaan. Op een niet al te nette manier kreeg ik een duwtje van een andere renner en parkeerde hierdoor mijn fiets tegen de stoeprand. Het peloton reed vervolgend verder en verder weg.

Na een volle ronde alles op alles te hebben gezet om weer aan te sluiten bij het peloton besloot ik het spreekwoordelijke bijltje erbij neer te gooien. Bij de jurybus gaf ik aan dat ik de wedstrijd wilde staken. Eerder bleek gezien te zijn dat ik op niet al te sportieve wijze een duwtje gekregen had en ik mocht de wedstrijd vervolgen door bij het langskomen van het peloton weer aan te sluiten.
Netjes sloot ik weer aan in de achterhoede. Met nog een goeie 10 ronden te gaan besloot ik te kijken wat er te halen viel. Ronde voor ronde reed ik wat verder naar voren. Door het niet scherp genoeg aansturen en het regelmatig verliezen van het voorwiel van mijn voorganger verloor ik ook nog wel de nodige plaatsen. Deze probeerde ik op de lange rechte stukken weer in te halen door langs het peloton naar voren te rijden. Iets wat, zeker achteraf, teveel energie vroeg.
Bij het ingaan van de laatste drie rondjes wist ik dat ik het tot een goed einde zou brengen, Tijdens het rijden van een criterium gaat het me vooral om het uitrijden ervan. Een aardige klassering is vervolgens leuk, maar bijzaak. Om de vele toegestroomde supporters niet teleur te stellen probeerde ik er de laatste ronde nog eens flink aan te zetten.

Uiteindelijk finishte ik al 31ste van de totaal 49 gefinishte renners. Niet verkeerd, was mijn persoonlijke oordeel!

Komende weken ga ik me richten op de Bart Brentjens, een marathon van 100 km in Limburg. Deze marathon in de 2e week van oktober heb ik me tot een mooi doel gemaakt. Daarna ga ik kijken naar de kalender voor komende winter.

Tot de volgende ronde (om de kerk)!

Sven