Bart Brentjens Challenge 2009
Eijsden, 11 oktober 2009
Vandaag vertrekken Wouter, Sven en Erik voor de afsluiting van het seizoen. Een relatief vlakke marathon van 100km met 'slechts' 1.600 hm. Het weer is fris, maar goed te doen. Bij de start is het droog, maar de dagen voorafgaand heeft het flink geregend ...
Anders dan voorgaande jaren kunnen we stellen dat de marathon gewoon prima was georganiseerd. Snelle inschrijving, goede afhandeling van de startnummers, een chip voor de tijdsregistratie (die ook per SMS het thuisfront actueel op de hoogte hield!), goede hulp bij de kruisingen en een goede wegaanduiding.
Kortom: complimenten Bart en co!
(en als je de volgende keer weer op deze wijze wint, is het mogelijk handig een schoonmaakmiddel als sponsor te zoeken (-: !)
Warning: simplexml_load_string() [function.simplexml-load-string]: Entity: line 2: parser error : Extra content at the end of the document in /home/sites/site34/web/_pgx/dbd/gallery/2.0/gallery.php on line 42
Warning: simplexml_load_string() [function.simplexml-load-string]: <b>Warning</b>: opendir(/home/sites/site35/web/_media594253,1,0) [<a href='func in /home/sites/site34/web/_pgx/dbd/gallery/2.0/gallery.php on line 42
Warning: simplexml_load_string() [function.simplexml-load-string]: ^ in /home/sites/site34/web/_pgx/dbd/gallery/2.0/gallery.php on line 42
Fatal error: Call to a member function children() on a non-object in /home/sites/site34/web/_pgx/dbd/gallery/2.0/gallery.php on line 49
594253,1,0
Tja, op de vorige foto van Wouter ontbrak al de overtuiging en Wouter besluit te stoppen.
Sven voelt zich niet helemaal fit, maar als altijd heeft ie wel zin in een lekker marathonnetje!
En dat is best balen tijdens de laatste marathon van 2009.
Gelukkig was het een mooi jaar met een 8e plaats bij de NK en een goede Alpentour!
Gelukkig was het een mooi jaar met een 8e plaats bij de NK en een goede Alpentour!
En dat gevoel is bij Wouter niet veel anders. Ondanks dat hij in het begin van de week 2 dagen ziek was, gaat Wouter het toch proberen!
Sven drukt wel door en realiseert gezien zijn gesteldheid een mooie tijd.
Start: 0 km 10:01:57
Heijenrath 35.5 km 11:32:17 23.5 km/u
Gasthuis 67.3 km 12:58:15 22.9 km/u
Finish 103 km 14:29:34
23.0 km/u
Totale tijd: 4 uur 27 minuten en 37 seconden
Gemiddelde snelheid: 23.0 km/u
Start: 0 km 10:01:57
Heijenrath 35.5 km 11:32:17 23.5 km/u
Gasthuis 67.3 km 12:58:15 22.9 km/u
Finish 103 km 14:29:34
23.0 km/u
Totale tijd: 4 uur 27 minuten en 37 seconden
Gemiddelde snelheid: 23.0 km/u
Het persoonlijke verslag van Sven:
Direct na de start op de pedalen want het eerste stuk zal snel gaan.
Al tijden had ik deze wedstrijd hoog op mijn lijstje staan. Ook tijdens mijn vakantie in de Vogezen had ik met name de trainingen ingericht op deze wedstrijd .Aan de voorbereidingen kon het uiteindelijk niet meer liggen. Fysiek bleek ik de week voorafgaand niet in beste doen. Keelpijn en een kwakkelend gevoel in het hele lijf zorgde voor een niet al te fitte indruk. Ook de weersvooruitzichten bleken niet al te best. Het had dagen aan een stuk geregend en het parcours zou er niet makkelijker op worden. De dag zelf beloofde het weer beter te worden.
Vroeg zaten we in de auto, om op tijd in Eijsden te arriveren. Uit ervaring van de voorafgaande jaren wisten we de verkeersregelaars te omzeilen en parkeerden we uiteindelijk vrijwel voor de inschrijving.
Na het ophalen van de nodige gegevens en de chip reden we gezamenlijk nog even kort warm. Banden op spanning, bananen in de achterzak, reservebandje, gelletjes, pompje mee en gaan!
Gezien het aardige weer was het geen ramp, om ook dit jaar weer de nodige minuten (enkele tientallen) te wachten voordat het startschot uiteindelijk werd gegeven. Nadat Bart in kwestie zijn 'zegje' had gedaan, klonk iets na 10:00 uur het startschot.
De eerste kilometers gingen wederom over asfalt en meteen zat de vaart er goed in. Dit moeilijkste stuk van de wedstrijd (de start) doet me altijd behoorlijk pijn! Ik kom graag even rustig op gang om vervolgens vaart te maken. Al snel zag ik Wouter naar voren rijden en besloot om zeker in het begin het kruid niet te verschieten.
Ondanks het feit dat ik me niet helemaal fris voelde, kon ik toch behoorlijk tempo maken. Nadat we het bos inreden, sloot ik aan bij een groepje van 7 renners. Gezamenlijk zorgden we ervoor dat de vaart er goed in bleef. Ondanks het gevoel dat ik harder kon, besloot ik om rustig door te fietsen met het groepje en zo ook van hun inspanningen te kunnen profiteren.
Na exact een uur kwam Wouter in het vizier. Enkele kilometers reden we vervolgens samen over het asfalt (waar wederom tegen de 50 km/ uur werd gereden!). Bij de eerstvolgende klim kwamen we wat uit elkaar te zitten. Natuurlijk is het altijd leuker om samen te rijden, maar het rijden van je eigen tempo pakt doorgaans toch beter uit. De omvangrijke groep waar ik samen met Wouter enkele kilometers in reed spatte uit elkaar in een volgende klim en al snel kwam ik alleen te rijden. Het leek me niet lang te kunnen duren, maar uiteindelijk reed ik de volgende 50 kilometers vrijwel alleen.
Door de vele regenval en het hiermee vrij gladde parcours gaf ik op sommige momenten iets (teveel) gas terug. Om er zeker van te zijn dat ik A) niet zou vallen/uitglijden en B) niet lek zou rijden, koos ik regelmatig voor een minder spectaculaire afdaling. Ook de bandenkeuze was niet aangepast op de condities van de dag, Ik had de banden niet meer verwisseld en reed met banden die vooral goed uit de verf komen op een droge ondergrond. Wel had ik met deze banden (ze rollen erg makkelijk) veel profijt tijdens de lange asfaltstukken die deze marathon helaas rijk is.
Mijn hartslagmeter had ik wederom maar weer eens thuis gelaten. Na jaren fietsen weet ik inmiddels wel een beetje hoe ik er voor sta en wat mijn lichaam aangeeft. Het viel me op dat ik niet terugviel in snelheid. Ook de tussentijden, met bijbehorende gemiddelden, laten zien dat ik in het laatste stuk uiteindelijk niet veel verlies. Traditiegetrouw start ik vaak te snel en kom ik mezelf vaak tegen aan het einde van, vooral, een marathon. De pijnlijke momenten van de vorige edities reed ik dit jaar moeiteloos voorbij. De trainingen van de afgelopen weken lijken hieraan te hebben bijgedragen en het is altijd fijn om te merken dat het fysiek ook wat met je gedaan heeft.
De laatste 10 kilometer kwam ik samen te rijden met Ad de Brabander. Uit het elite peloton een gekende 'hardrijder'. Samen hebben we om beurten op kop gereden en er een ware finale van gemaakt. Uiteindelijk denk ik dat dit samen rijden op dit relatief korte stuk al minuten geeft opgeleverd.
Uiteindelijk finishte ik de binnen de 4 uur en 27 minuten. Gezien mijn fysieke conditie en de bijbehorende conditie van het parcours viel me dit helemaal niet tegen. Ik had gehoopt uiterst fris hier aan de start te kunnen staan en er een prestatie van formaat neer te zetten, al moet je ook genoegen kunnen nemen met hoe het uiteindelijk allemaal loopt.
Volgend jaar een nieuwe ronde, een nieuwe kans!
Komende weken ga ik me klaar maken om wat wedstrijden binnen de Wintercup te rijden. Daarnaast moet er ook tijdig begonnen worden met duurtrainingen om de basisconditie te vergroten en klaar te zijn voor het nieuwe avontuur in 2010.
Sportieve groet,
Sven
Vroeg zaten we in de auto, om op tijd in Eijsden te arriveren. Uit ervaring van de voorafgaande jaren wisten we de verkeersregelaars te omzeilen en parkeerden we uiteindelijk vrijwel voor de inschrijving.
Na het ophalen van de nodige gegevens en de chip reden we gezamenlijk nog even kort warm. Banden op spanning, bananen in de achterzak, reservebandje, gelletjes, pompje mee en gaan!
Gezien het aardige weer was het geen ramp, om ook dit jaar weer de nodige minuten (enkele tientallen) te wachten voordat het startschot uiteindelijk werd gegeven. Nadat Bart in kwestie zijn 'zegje' had gedaan, klonk iets na 10:00 uur het startschot.
De eerste kilometers gingen wederom over asfalt en meteen zat de vaart er goed in. Dit moeilijkste stuk van de wedstrijd (de start) doet me altijd behoorlijk pijn! Ik kom graag even rustig op gang om vervolgens vaart te maken. Al snel zag ik Wouter naar voren rijden en besloot om zeker in het begin het kruid niet te verschieten.
Ondanks het feit dat ik me niet helemaal fris voelde, kon ik toch behoorlijk tempo maken. Nadat we het bos inreden, sloot ik aan bij een groepje van 7 renners. Gezamenlijk zorgden we ervoor dat de vaart er goed in bleef. Ondanks het gevoel dat ik harder kon, besloot ik om rustig door te fietsen met het groepje en zo ook van hun inspanningen te kunnen profiteren.
Na exact een uur kwam Wouter in het vizier. Enkele kilometers reden we vervolgens samen over het asfalt (waar wederom tegen de 50 km/ uur werd gereden!). Bij de eerstvolgende klim kwamen we wat uit elkaar te zitten. Natuurlijk is het altijd leuker om samen te rijden, maar het rijden van je eigen tempo pakt doorgaans toch beter uit. De omvangrijke groep waar ik samen met Wouter enkele kilometers in reed spatte uit elkaar in een volgende klim en al snel kwam ik alleen te rijden. Het leek me niet lang te kunnen duren, maar uiteindelijk reed ik de volgende 50 kilometers vrijwel alleen.
Door de vele regenval en het hiermee vrij gladde parcours gaf ik op sommige momenten iets (teveel) gas terug. Om er zeker van te zijn dat ik A) niet zou vallen/uitglijden en B) niet lek zou rijden, koos ik regelmatig voor een minder spectaculaire afdaling. Ook de bandenkeuze was niet aangepast op de condities van de dag, Ik had de banden niet meer verwisseld en reed met banden die vooral goed uit de verf komen op een droge ondergrond. Wel had ik met deze banden (ze rollen erg makkelijk) veel profijt tijdens de lange asfaltstukken die deze marathon helaas rijk is.
Mijn hartslagmeter had ik wederom maar weer eens thuis gelaten. Na jaren fietsen weet ik inmiddels wel een beetje hoe ik er voor sta en wat mijn lichaam aangeeft. Het viel me op dat ik niet terugviel in snelheid. Ook de tussentijden, met bijbehorende gemiddelden, laten zien dat ik in het laatste stuk uiteindelijk niet veel verlies. Traditiegetrouw start ik vaak te snel en kom ik mezelf vaak tegen aan het einde van, vooral, een marathon. De pijnlijke momenten van de vorige edities reed ik dit jaar moeiteloos voorbij. De trainingen van de afgelopen weken lijken hieraan te hebben bijgedragen en het is altijd fijn om te merken dat het fysiek ook wat met je gedaan heeft.
De laatste 10 kilometer kwam ik samen te rijden met Ad de Brabander. Uit het elite peloton een gekende 'hardrijder'. Samen hebben we om beurten op kop gereden en er een ware finale van gemaakt. Uiteindelijk denk ik dat dit samen rijden op dit relatief korte stuk al minuten geeft opgeleverd.
Uiteindelijk finishte ik de binnen de 4 uur en 27 minuten. Gezien mijn fysieke conditie en de bijbehorende conditie van het parcours viel me dit helemaal niet tegen. Ik had gehoopt uiterst fris hier aan de start te kunnen staan en er een prestatie van formaat neer te zetten, al moet je ook genoegen kunnen nemen met hoe het uiteindelijk allemaal loopt.
Volgend jaar een nieuwe ronde, een nieuwe kans!
Komende weken ga ik me klaar maken om wat wedstrijden binnen de Wintercup te rijden. Daarnaast moet er ook tijdig begonnen worden met duurtrainingen om de basisconditie te vergroten en klaar te zijn voor het nieuwe avontuur in 2010.
Sportieve groet,
Sven
Erik vertrekt een kwartier later tussen de toerrijders. Dit jaar stond hij redelijk vooraan waardoor er geen oponthoud was.
De trainingsintensiteit is behoorlijk verlaagd, dus Erik is benieuwd wat er nog van zijn duurvermogen over is.
De trainingsintensiteit is behoorlijk verlaagd, dus Erik is benieuwd wat er nog van zijn duurvermogen over is.
Erik doet er iets langer over al is de achterstand op Master Sven relatief beperkt.
Zou de Alpentour dan toch ervoor zorgen dat Erik minder verliest in de afdalingen en het verschil op deze relatief makkelijke marathon beperkt kan houden? Steile hellingen om het echte verschil te maken, zijn er in de BBC niet ...
Zou de Alpentour dan toch ervoor zorgen dat Erik minder verliest in de afdalingen en het verschil op deze relatief makkelijke marathon beperkt kan houden? Steile hellingen om het echte verschil te maken, zijn er in de BBC niet ...
Het leuke van de BBC is dat je met een chip rijd waarbij je bij de inschrijving kunt aangeven wie je per sms van je tussentijden op de hoogte wil houden.
Voor Erik waren dit de volgende tijden:
Start: 0 km 10:16:23
Heijenrath 35.5 km 11:57:31 21.0 km/u
Gasthuis 67.3 km 13:31:10 20.7 km/u
Finish 103 km 15:13:21 20.8 km/u
Totale tijd: 4 uur 56 minuten en 58 seconden
Gemiddelde snelheid: 20.8 km/u
Zeker omdat het modderig was (Erik heeft het kleine voorblad door de modder niet kunnen gebruiken!) en er het tweede deel serieuze tegenwind was, was Erik goed tevredenover zijn tijd. Een 155e plaats van de 859 in zijn categorie was boven verwachting in het 'naseizoen'.
Hieronder het verslag van zijn Polar waarop de (bruine) hoogtemeters goed te zien zijn. De relatief korte klimmetjes met niet al te veel echt steile hellingen waren prima te verteren. Zeker het begin ging hard waarbij de hartslag ook in de maximale zone boven de 170 kwam hetgeen in een marathon iets teveel van het goed is ...
De blauwe lijn geeft de snelheid weer. Goed zichtbaar is dat de verzorging tegenwoordig niet veel tijd meer kost. De laatste stop is wat langer omdat Erik hier een pomp uitleende aan een lekrijdende mountainbiker ...
Wouter bij de eerste verzorging. Let op de groene banden!!!
Tja, ook als je netjes binnen de 5 uur rijdt, blijft het wel een stevige inspanning!
Sven genietend op de fiets. Ondanks dat de fiets al aardig smerig is, blijft de 'big-smile' op zijn gezicht.
En dan hieronder een bijzonder mooie foto. Sven is Wouter net gepasseerd en crosst door de prachtige herfstachtige beplanting.
En dan hieronder een bijzonder mooie foto. Sven is Wouter net gepasseerd en crosst door de prachtige herfstachtige beplanting.
We zijn niet positief bevonden ...
