Gilserberg, 18 april 2010
De kop is eraf!
Na een wat mindere nacht (het matras bleek niet optimaal) maar een prima ontbijt stonden we om 8.45 uur opgesteld aan de start. De temperatuur lag rond het vriespunt bij het opstaan (6.30 uur) maar het zonnetje zou volgens de voorspelling aardig zijn best gaan doen vandaag.
Met korte broek en shirt werden we, na 15 minuten koukleumen, weggeschoten voor 2 rondes van 40 kilometer. Na vorig jaar met hangen en wurgen de 120 kilometer gereden te hebben (destijds in 5 uur en 50 minuten) kozen we dit jaar voor de 80 km.
Al snel liep de temperatuur op en bleek de korte kleding de juiste keuze. Het parcours lag er prima bij. De hele voorgaande week had het niet/ nauwelijks geregend en het lag er daarom erg droog bij. In tegenstelling tot de editie van 2009 was dit een helel verbetering.
Net als vorig jaar had ik op dit punt nog niet echt voldoende trainingskilometers in de benen en het ging dan ook niet vanzelf. Ik kan natuurlijk het ‘smoezenboek’ gebruiken, feit blijft dat je voor een marathon voldoende huiswerk in de zin van trainingen moet hebben afgewerkt. De eerste ronde verliep redelijk makkelijk. Ik vond een groepje dat de vaart er goed inhield. Door voornamelijk in het wiel van de andere te blijven zitten verloor ik niet teveel energie en reed ik zonder echte ‘schade’ de tweede ronde in. Door het pakken van een bidon verloor ik de aansluiting van het groepje en vervolgde de weg alleen. Het groepje bleek na de start uiteen gevallen te zijn. Ik zag ze in de verte los van elkaar rijden. De afstand was echter behoorlijk groot en ik besloot om me niet op te blazen en op mijn eigen tempo verder te rijden.
Die keuze lijkt een juiste. Bij de eerste beklimming van de tweede ronde voelde ik de benen al redelijk snel vollopen. Aanzienlijk minder snel kwam ik boven om vervolgens bij te kunnen komen in een afdaling van formaat. Met snelheden van tegen de 60 km/ uur (voor Wouter dichterbij de 70 km/ uur) was het een heerlijk stuk op adem komen. De afdalingen die volgde waren in tegenstelling tot vorig jaar aanzienlijk sneller te nemen. Zou een tijd van 3 uur en 30 minuten er inzitten? Op voorhand had ik hier stiekum wel op ingezet.
De zon stond inmiddels al redelijk hoog aan de hemel en de temperatuur liep snel op. Halverwege de 2e ronde was ik bezig aan mijn derde bidon en ik vroeg me langzaam af of het wel voldoende zou zijn. De beklimmingen die volgden, werden er niet beter meer op. De snelheid liep steeds meer terug en het beste leek er vanaf te zijn. Ik probeerde telkens korte stukjes mee te rijden met renners die mij voorbij kwamen, wat telkens een paar kilometer lukte.
De laatste klim reed ik uiteindelijk op mijn kleinste tandwiel (‘granny’) wat normaal gesproken niet snel gebeurd bij iemand die al wat klimmen voor zijn kiezen heeft gehad en doorgaans ook niet vies is van een stevige klim. Ik nam het uiteindelijk voor lief en zag mezelf al liggen op het droge gras na de finishlijn.
Uiteindelijk reed ik over de finish na 3 uur en 29 minuten. Missie redelijk geslaagd. Ik hoopte vooraf binnen deze tijd te rijden, maar het viel me niet mee de 80 kilometer ‘lekker’ te rijden. De komende weken zal het trainen van het duurvermogen op de agenda staan. In juni moet ik immers in beste doen verkeren om de Mont Ventoux te bedwingen (ik heb dan geen ‘granny’) .
Komende weken staan ook de eerste wedstrijden op het programma; Havelte, Apeldoorn en Holten.
Groet,
Sven
Overall plaats 120 van de 350 en daarmee prima in het linker rijtje.
Gemiddelde hartslag 159, piek 174 / 3.872 caloriën.
