Maastricht, 13 mei 2010
Cyclosportieve Steven Rooks Classic
Vandaag gaan Wouter en Sven een dagtocht op de racefiets doen. Iets anders dan de mountainbike, is dat ook leuk?
Het parcours bevindt zich vrijwel geheel in de Belgische Voerstreek en de Ardennen. De route is voor een groot deel aangepast. De 110 en 160 km route zijn grotendeels gescheiden van elkaar. Vijf kilometer na de start vindt de splitsing plaats.
Hieronder de verslagen van Wouter en Sven:
Wouter:
Was de voorspoedige heenreis naar het zuiden een voorteken voor een goede dag op de fiets? Aangezien het de eerste keer in mijn “fietscarrière” was dat ik zou deelnemen aan een cyclosportieve tocht/ wedstrijd, was het afwachten en zie hoe het zou gaan. Vlak voor de start informeerde een andere deelnemer me nog over het feit dat me nog een hoop te wachten stond onderweg.
De rit ging over (aanvankelijk) 160 km en veel klimmen die de profs ook vaak tegenkomen in de Waalse klassiekers, waaronder de Redoute en Bois D’Olne met stukken van meer dan 22 procent stijging!
Met de start bevond ik me op ongeveer 2/3 van het deelnemersveld. Genoeg in te halen dus! De start ging zeer rustig en gemoedelijk en ik kon redelijk eenvoudig, behoorlijk wat plaatsen goed maken op de kop van de wedstrijd. Die overigens bestond uit een aantal profrenners van Rabobank en Vacancesoleil. Na een aantal korte, maar steile klimmetjes in Nederland, gingen we al snel de grens over richting Visé en Luik. Normaal rijd je hier snel met de auto langs of doorheen, op weg naar het zuiden. Toch is dit een verassend mooi gebied om op de fiets te verkennen. De wegen zijn over het algemeen erbarmelijk slecht, maar de omgeving en de bijbehorende hoogteverschillen zijn zeer de moeite waard.
Het klimmen ging me vandaag goed af, al vroeg ik me soms af of ik het niet iets rustiger aan moest doen omdat ik eigenlijk niet wist wat me te wachten stond. De eerste 60 kilometer kon ik redelijk in wat groepjes mee rijden. De weersomstandigheden waren niet echt optimaal. Met hier en daar een druppel regen en een temperatuur van 8, 9 graden was het pure genieten niet altijd even optimaal. In deze omstandigheden reageert mijn blaas vaak heftig en heb tijdens de hele tocht zeker 4 keer moeten stoppen om van mijn ballast af te komen. Na 2,5 uur kwam de eerste echte serieuze klim met tijdwaarneming, Col de la Redoute. Een zeer heftige en pittige klim en door velen gevreesd. Ik probeerde met enige veiligheidsmarge naar boven te rijden. Mijn tijd was 5:50 min. Vanaf dit moment kwam ik eigenlijk pas echt goed in mijn ritme en begon ik het ook wat warmer te krijgen.
Ongeveer 20 km later kwam de tweede scherprechter van de dag: Bois D’Olne. Deze klim was iets korter, maar niet minder pittig. Het was hier erg druk met deelnemers van de andere afstand en het was slalommen geblazen. Ook hier reed ik fatsoenlijk omhoog en kon bovenop gelijk goed doorgaan. Mijn tijd was 4:48 min. Ik reed de rest van de rit voornamelijk solo en begon me na 5 uur af te vragen hoe ver het nog naar de finish zou zijn. Ik had bewust niet op mijn fietscomputer gekeken, want ik wilde vooral gewoon lekker fietsen. Het bleek dat ik nog zo’n 10 km te gaan had en heb me toen nog even lekker leeg gereden. Ik kwam uiteindelijk in een tijd van 5:18:55 met een gemiddelde snelheid van 29,16 km/u over 155 km.
Een nieuwe ervaring en zeker voor herhaling vatbaar, maar dan wel bij voorkeur met iets betere weersomstandigheden….
Tot de volgende keer!
Groeten, Wouter
Sven:
Waar het voornemen eerder het rijden van de 160 km rijden was, zo stond ik donderdagochtend wegens een veranderende agenda uiteindelijk aan de start van de 110 km.
Met Wouter had ik bij de start afgesproken. Hij zou wel de 160 kilometer gaan rijden en stond om 8.00 aan het vertrek. Nadat de eerste groep van de 160 km vertrokken was , werd er begonnen aan de volgende opstelling. Leuke aan een cyclosportieve* is dat het een mengeling is tussen ‘toerders ‘ en wedstrijdrijders . Om 8.25 vertrok ik voor mijn 110km. Er kon gestart worden tussen 8.15 en 9.00. Je wist vooraf dus niet of je wat ‘snelle’ mannen om je heen zou krijgen.
Al kort na de start reed in voorin het peloton. Er werd meteen goed tempo gemaakt , wat zorgde voor een groep renners op een lijn achter elkaar. Na 5 kilometer kwam de splitsing van de 160 en 110 kilometer al. Het aantal renners dat afboog voor de 110 km viel me erg tegen. Om precies te zijn kreeg ik 4 renners in mijn wiel. Er zullen er uiteindelijk nog meer zijn afgebogen voor deze afstand, maar dan buiten mijn beeld. Al snel bleek dat de overige renners het tempo niet konden/ wilden volgen en kwam ik alleen te rijden. Dit is uiteindelijk de hele rit zo gebleven!
Ik had niet verwacht alleen te rijden en had vooraf gehoopt het in een groepje tot een mooi, maar vooral snel einde te brengen. Aan de andere kant leek het me ook wel iets om deze ‘klus’ alleen te klaren.
Het weer was zeer wisselend. Af en toe viel er een druppel uit de donkere wolken boven me. Na een kilometer of 15 reed ik de grens al over en veranderde het landschap en daarmee het parcours meteen. De klimmetjes die volgende waren weliswaar niet lang of steil, maar kort op elkaar zorgde ze af en toe toch voor pijn in de benen. Na een uur rijden had ik exact 30 kilometer gereden. Vooraf had ik ingezet op een tijd tussen de 3.30 en 3.45 uur. Een gemiddelde van 30 km/ uur leek me reëel, uitgaande van de uitslagen van vorige edities.
Het goede gevoel bleek aan te houden en redelijk makkelijk reed ik ook uur nummer 3 binnen. Met ruim 62 kilometer gereden te hebben lag ik nog steeds om schema. Ik passeerde de kruising van de 160 kilometer en kon een kleine 3 kilometer meerijden met een groepje wat aardig de vaart er inhield. Na korte tijd moesten onze wegen echter alweer scheiden.
De voornaamste klim van de dag was de Bois d’Olne;
Aan het begin en einde van de klim werden er foto’s gemaakt. Dit waren tevens de punten tussen de tijdmeting. Onderaan de beklimming reed je over matten, van waaraf je tijd begon te lopen. Ik had dit pas laat in de gaten en reed al meteen hard omhoog. Nog voordat ik over de eerste mat (de start van de tijdmeting) was gereden was mijn hartslag al opgelopen tot een bijna maximum. Ik kreeg in de gaten dat de meting begonnen was en probeerde zo hard als ik kon omhoog te rijden. Het resultaat was er naar;
10e 4103 Sven Henze 115km 08:27:08 12:29:40 04:02:33 28,449 4:01.9
De totale klimtijd bedroeg 4:01. Goed voor een 10e tijd op deze afstand.
Vlak na de beklimming reed ik verkeerd in een dorpje. Naar later bleek was er een pijl verdwenen, die me de goede richting op had moeten sturen. Uiteindelijk reed ik 7 kilometer om. Goed voor tijdverlies van een 15-20 minuten.
Na weer op de juiste weg te zijn beland reed ik zo hard als ik kon door om voor mezelf toch nog een fatsoenlijke eindtijd neer te zetten. Ook de klimmetjes in het laatste uur verteerde ik goed en niet eens echt uitgeput passeerde ik na uiteindelijk 124 kilometer en 4 uur en 2 minuten de eindstreep. De ambiance bleek matig. Er stonden wat kinderen geschenkjes uit te delen en de chips (voor de tijdmeting eerder al aan de fiets gemonteerd) weer in ontvangst te nemen. Verder was het een verlaten bedoeling. Zonde!
Met een dubbel gevoel keerde ik huiswaarts. Ik had prima gereden (zonder het omrijden had ik het binnen de 3:45:00 kunnen halen), maar had dit wel alleen moeten doen. Ik had gehoopt op een leuke rit met anderen. Daarnaast viel de organisatie me wat tegen. Al met al een dag om te beschouwen als zeer redelijke training.
Op naar de Mont Ventoux!
Sven
